اصولا عمل ما قدری پیدا نمی کند چون خلوصش پایین هست .

مثلا فردی می گوید ، من نماز میخوانم تا آرامش روحی پیدا کنم .

 در اینجا عمل انجام شده ، ولی باعث ارتقاء نمی شود چون جهت آن خدایی نیست .

 البته نماز باعث آرامش روحی می شود ، اما چون نیت (آرامش روحی ) قرار داده شده ، عبودیت محسوب نمیشود Sad
اگر خالص هم بشود که نمیشود ، خودِ عمل ، در مقابل وجود خداوندی اندک است

و اگر بخشش و کرامت خداوند نباشد ، عمل ما پذیرفته نمیشود ، چون لیاقت پذیرش ، در قلیل ِ ناقص نیست .

این خودش البته مراتبی دارد ...

ما عبدناک حق عبودیتک ،

اصلا عمل رو خداوند قبول می کند با صفات خودش اگر نه ارزشی در عمل ما نیست .

راه خیلی باریک هست !

مثلا روزه ...

در واقع روزه گرفتن یک نوع از خود گذشتگی هست . یک مدل از پرهیز .

کسی که روزه می گیرد ، در واقع می تواند بخورد ، اما چون خداوند فرمان داده ، پس گذشت می کند .

تا اینجا مقداری از انتظار برآورده شده . چون فرمانبرداری خداوند شده .

ولی جهتش هم مشخص باید بشود ، هرچه این عبودیت بر اثر فرمانبرداری از خداوند باشد ، خلوصی که در عمل پیدا می شود ، بیشتر هست ...




  • paper | خرید رپورتاژ آگهی دائمی | فروش Backlinks
  • خرید backlink | sales رپورتاژ